Juliusz Samsonowicz Hibner (także Gibner i Gübner, czasami patronimiczny Szymonowicz) Imię przy urodzeniu Dawid Szwarc (11 października 1912 roku, Gżimalów, Królestwo Galicji i Lodomerii, Austro – Węgry (obecnie Grymaiw, Obwód Ternopolski, Ukraina) 13 listopada 1994 roku Warszawa, Polska). Polski działacz wojskowy i fizyk jądrowy, generał major, uczestnik II wojny światowej, zastępca dowódcy ds. pracy polityczno-wychowawczej 1 Pułku Piechoty 1 Dywizji Polskiej im. Tadeusza Kościuszki (33 armia, Front Zachodni).
W 1931 roku w Tarnopolu Hibner ukończył gimnazjum, a następnie latem wstąpił do Komunistycznego Związku Młodzieży Zachodniej Ukrainy, a w 1933 roku do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy.
Ukończył Wydział matematyczny Politechniki Lwowskiej.
W latach 1937-1939 uczestnik wojny domowej w Hiszpanii.
W 1939 przebywał w obozie dla internowanych we Francji.
Po inwazji wojsk niemieckich na Polskę w 1939 r.przeniósł się do Związku Radzieckiego w 1940 r.
Po rozpoczęciu niemieckiego ataku na Związek Radziecki w czerwcu 1941 r. Hibner wstąpił w szeregi Armii Czerwonej. 29 sierpnia 1943 roku został skierowany do 1 Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, gdzie został mianowany zastępcą dowódcy pułku ds. politycznych.
Hibner wyróżnił się podczas bitwy o Lenino 12 października 1943 r., kiedy to w krytycznym momencie bitwy zastąpił poległego dowódcę batalionu i pomimo dwóch ciężkich ran dowodził batalionem. Widząc, że Kombat Lachowicz zginął,a personel gotowy do odwrotu, Juliusz podjął decyzję, by zainspirować kolegów. Kapitan poprowadził żołnierzy, ale wkrótce otrzymał jeden po drugim 2 rany w nogę. Mimo to Hibner za każdym razem podnosił się i prowadził wojowników do walki. Koledzy chcieli wynieść kapitana z pola bitwy, ale Hibner na to nie pozwolił. Juliuszowi udało się dotrzeć na wysokość, którą mimo wszystko zajęli Polacy. Byli w stanie nie tylko ją schwytać, ale także utrzymać, wytrzymując potężny Niemiecki Kontratak. Hibner został błędnie uznany za zmarłego (w tym czasie sanitariusze zabrali go do szpitala) i pośmiertnie przedstawiono go do tytułu Bohatera Związku Radzieckiego. Wykonując dekret Prezydum Rady Najwyższej ZSRR z 11 listopada 1943 roku, otrzymał tytuł Bohatera Związku Radzieckiego z odznaczeniem Orderem Lenina. Po wyzdrowieniu awansował do stopnia podpułkownika i został mianowany dowódcą pułku 2 Armii Polskiej.
11 marca 1944 roku ponownie został ranny i wysłany do szpitala. Po wyzdrowieniu 1 maja 1944 roku Hibner wstąpił do Akademii Wojskowej im. M. W. Frunze w Moskwie. Następnie został mianowany zastępcą dowódcy 37 Pułku Strzelców, a później dowódcą 32 Pułku Strzelców 8 Dywizji Piechoty 2 Armii. W tym czasie brał udział w bitwie o Bautzen. Podczas bitwy pod wsią Malkowitz został ranny po raz trzeci.
Po wojnie kontynuował służbę w wojsku polskim i bezpieczeństwie państwowym.
W latach 1948-1953 dowodził korpusem Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Od 1958 roku generał-major.
Od 1966 roku w rezygnacji.
Obronił doktorską dysertację i wykładał fizykę na Uniwersytecie Polskiego Miasta Łodzi, autor prac naukowych i monografii.
Posiada odznaczenia: Order „Krzyża Grunwaldu” III stopnia,
Medal „za Warszawę 1939-1945″, medal” za Odrę, Nysę i Bałtyk”, krzyż partyzancki, brązowy medal” Siły Zbrojne w służbie Ojczyźnie”, Krzyż Oficerski i Kawalerski Orderu Virtuti Militari.