Aniela Tadeuszowna Kżywoń (27 maja 1925, wsi Pużniki, województwo Tarnopolskie, Polska 12 października 1943, Lenino, Obwód Mogilewski) automatyczka kobiecej Roty automatów dywizji im. Tadeusza Kościuszki Wojska Polskiego, szeregowa.
Urodziła się w rodzinie osadnika. Ojciec Anieli służył w legionach Piłsudskiego, następnie uczestniczył w wojnie sowiecko-polskiej 1919-1920 roku.
Na początku 1940 roku rodzina Anieli Kżywoń wraz z innymi polskimi rodzinami została deportowana najpierw do wsi Jakutino w rejonie Szytki w irkutskiej obwodzie, następnie przeniesiona do miasta Kansk w Kraju Krasnojarskim.
W mieście Kansk w Kraju Krasnojarskim Aniela pracowała w zakładzie obróbki drewna. Wraz z wygnanymi rodakami marzyła o walce o wyzwolenie rodzimej Polski od faszystów. W maju 1943 roku, dowiedziawszy się o utworzeniu Polskiej Dywizji im. Tadeusza Kościuszki, zgłosiła się na ochotnika. Została zaliczona do Roty automatów 1-go oddzielnego batalionu kobiecego. Służyła jako strzelca kobiecej Roty automatów kobiecego batalionu piechoty im. Emilii Plater 1 – ej Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki w składzie 33-ej Armii Frontu Zachodniego.
12 października 1943 roku 1-A Polska Dywizja podjęła pierwszą walkę w okolicy wsi Lenino w Góreckim Rzeczpospolitej Mogilewskiej Białoruskiej SSR. Tego samego dnia Aniela Kżywoń pełniła Służbę Wartowniczą przy punkcie dowodzenia dywizji w okolicy wsi Nikolenka-Lenino w Mogilewskiej obwodzie. Podczas wielokrotnych bombardowań wraz z trzema innymi Strażnikami pilnowała samochodu z dokumentami i mapami jednego z wydziałów sztabu dywizji. O 5 wieczorem 12 października podczas bombardowania niemiecka bomba uderzyła w samochód. Samochód z dokumentami i ludźmi w PEI zapalił się. Mimo śmiertelnego niebezpieczeństwa Aniela Krzywoń rzuciła się do płonącego samochodu, by ratować rannych, cenne dokumenty sztabu i mienie Wojskowe. Zginęła w płonącym samochodzie na posterunku bojowym.
Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z 11 listopada 1943 roku za wzorowe wykonanie zadań bojowych dowództwa na froncie walki z niemieckimi najeźdźcami oraz okazaną przy tym odwagę i bohaterstwo Aniele Kżywoń przyznano tytuł Bohatera Związku Radzieckiego (pośmiertnie).
Pochowana na Polskim Cmentarzu Wojskowym w Leninie (Obwód Mogilewski). Została również pośmiertnie odznaczona Orderem Lenina i polskim orderem Virtuti Militari V klasy.
W Polsce jej imieniem nazwano ulice w miastach Warszawa, Bielsko-Biała, Zabrze, Zielona Góra, Kraków, Łódź, Nowa-Demba i Skierniewice.
Na Ukrainie znajdują się popiersia Anele Kżywoń (w miejscowości Koropiec i wiosce Sadowe w Monastyryskim Rzeczpospolitej Tarnopolskiej).
W Białorusi w miejscowości Lenino w Góreckim Rzeczpospolitej Mogilewskiej otwarto Muzeum sowiecko-Polskiego Związku Bojowego, w którym opisano wyczyn Anieli Kżywoń.
W Kańsku w Kraju Krasnojarskim na terenie budynku administracyjnego Kombinatu Leśnego zainstalowano monumentalną rzeźbę Anieli Tadeuszewnej Kżywoń.
Pamięć Anieli Kżywoń uwieczniona jest również w wiosce Nikolajewska w okręgu miejskim Krasni w obwodzie Smolenskim.