Władysław Kazimierowicz Wysocki. Kapitan, zastępca dowódcy 3 batalionu 1 Pułku Piechoty 1 Dywizji Polskiej im. Tadeusza Kościuszki.
Urodził się 24 kwietnia 1908 roku w mieście Belsk-Podląski, w prowincji Grodzieńskiej Imperium Rosyjskiego. Polak z szlacheckiego rodu. Ukończył gimnazjum w Bielsku i uczęszczał do szkoły podchorążych, został oficerem Sił Zbrojnych RP. Od 1936 roku służył w polskim 77-mym Pułku Piechoty w Lidzie (Polska). W czasie wojny niemiecko-polskiej 1939 walczył w szeregach 77 Pułku Piechoty. Po zakończeniu walk powrócił do Bielska Podlaskiego. W grudniu 1939 został aresztowany przez władze radzieckie i osadzony w obozie dla internowanych.
Kiedy rozpoczęto formowanie 1-ej Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki pod dowództwem generała Zygmunta Berlinga, został uwolniony i wcielony do tej formacji wojskowej.
12 października 1943 roku Komandor 3-go batalionu 1-go Pułku Piechoty, kapitan Władysław Wysocki ze swoimi żołnierzami z powodzeniem zdobył potężny węzeł oporu przeciwnika i zajął pierwszą linię obrony hitlerowców, wciskając się w drugą. W krytycznym momencie Walki, będąc rannym, poprowadził swoich żołnierzy do ataku bagnetowego. Kapitan Wysocki zginął w tej bitwie. Miejsce śmierci u w. Tregubowo, górski, Obwód Mogilewski, białoruska SSR.
Z odznaczenia: „znakomity oficer kadrowy Wojska Polskiego, kpt. Władysław Wysocki był jednym z najlepszych, doświadczonych, lubianych przez żołnierzy oficerów 1 Pułku Piechoty. W walce 12 października 1943 roku w okolicy Lenino-Trygubowo kieruje najbardziej odpowiedzialnym obszarem ataku z wioski Tregubowo i umiejętnie manewrując batalionem i dołączonymi środkami ogniowymi, z niewielkimi stratami zdobywa silny węzeł niemieckiego oporu. Po osiągnięciu sukcesu, osobiście zabił kilku żołnierzy i oficerów, zdobył jeńców i trofea wojenne i rozwijał sukces, wciskając się w drugą linię niemieckiej obrony. Otoczony z grupą żołnierzy znacznie przewyższającymi siłami Niemców, mimo ciężkiego rany, kilkakrotnie rzucał się do ataku bagnetowego, starając się przebić do swojej części. Tylko strzelając wszystkimi nabojami i nie chcąc się poddać, zabił się strzałem z rewolweru.
Dekretem Prezydium Rady Najwyższej ZSRR z dnia 11 listopada 1943 r. za wzorowe wykonanie zadań bojowych dowództwa na froncie walki z niemieckimi najeźdźcami oraz okazaną w tym czasie odwagę i bohaterstwo kapitanowi Wysockiemu Władysławowi Kazimierowiczowi pośmiertnie przyznano tytuł Bohatera Związku Radzieckiego.
W 1968 roku szczątki Władysława Wysockiego zostały ponownie pochowane na Polskim Cmentarzu Wojskowym w miejscu, z którego Dywizja rozpoczęła swój atak na Niemców. Na grobie braterskim wzniesiono ścianę z szarego granitu z napisem-dedykacją w języku polskim i białoruskim.
Władysław Wysocki został odznaczony Orderem Lenina (pośmiertnie), a także Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari („waleczności wojskowej”) Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej ( pośmiertnie).
W imię Władysława Kazimirovicha Wysotskiego w mieście Belsk-Podląski (Polska) umieszczony jest pamiątkowy bust.
Imię kapitana Wysockiego zostało nadane Szkole Podstawowej nr 2 w mieście Belsk-Podląski (Polska). Ulica, na której znajduje się szkoła, nosi również imię Bohatera Związku Radzieckiego Władysława Kazimirovicha Wysotskiego.
4 października 1973 roku minister obrony narodowej Polski gen. Wojciech Jaruzelski nadał imię Wysockiego pułkowi zmechanizowanemu w Wesole.
W Muzeum kompleksu Memorialnego w miejscowości Lenino (region Goretski) nazwisko Wysotskiego jest wymienione na ścianach wśród nazwisk innych poległych wojowników. Można tam również zobaczyć legitymację Bohatera Związku Radzieckiego i pamiątkowy medal wydany na cześć Wysotskiego.