Zygmunt (Zygmunt) Henryk Berling (pol. Zygmunt Henryk Berling (ur. 27 kwietnia 1896 w Limanowej, zm. 11 lipca 1980 w Warszawie) — polski dowódca wojskowy, generał broni Wojska Polskiego, generał porucznik (ZSRR, 13.03.1944). W latach II wojny światowej dowódca 1-ej Armii Wojska Polskiego.
Od 1914 roku służył w 2-m i 4-m pułkach piechoty legionu Polskiego Józefa Piłsudskiego, sojuszniczego armii austro-węgierskiej, a od czerwca 1917 do października 1918 roku w armii austro— węgierskiej.
Pod koniec I wojny światowej wstąpił do nowo utworzonego Wojska Polskiego, zostając oficerem 4 Pułku Piechoty. Po wojnie pozostał w Siłach Zbrojnych. W 1923 roku otrzymał stopień majora. W 1925 ukończył wyższa szkole wojskowa w Warszawie. Był szefem sztabu 15 Dywizji Piechoty, służył w sztabie V korpusu w Krakowie. W 1930 roku awansował do stopnia podpułkownika i był dowódcą 6, a następnie 4 Pułku Piechoty. Zrezygnował z czynnej służby wojskowej w lipcu 1939 roku.
22 czerwca 1941 roku 13 polskich oficerów zwróciło się do rządu ZSRR z prośbą o pozwolenie im na walkę z nazistowskimi Niemcami. Po zawarciu układu Sikorski-Majski 17 sierpnia 1941 r.Berling został zwolniony z więzienia i mianowany szefem sztabu odnowionej 5 Dywizji Piechoty, a następnie dowódcą tymczasowego obozu dla żołnierzy polskich w Krasnowodsku.
W maju 1943 roku Berling został mianowany komandorem 1-ej Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Chrzest bojowy 1-a dywizja Polska przyjęła w październiku 1943 roku w bitwie pod Lenino (Białoruś). Dywizja, wchodząca w skład 33-ej Armii Frontu Zachodniego, otrzymała zadanie przebicia niemieckiej obrony i wyzwolenia osady.
10 sierpnia 1943 roku podjęto uchwałę SNK ZSRR o nadaniu tytułu generała-majora Zygmuntowi Berlingowi, dowódcy 1-ej dywizji Polskiej im. Tadeusza Kościuszki.
Od sierpnia 1943 roku dowodził 1-m korpusem wojsk polskich w ZSRR, od marca 1944 roku 1 — m armią polską w ZSRR. W lipcu tego samego roku dowodził 1-ą armią Wojska Polskiego, która w składzie 1-go Frontu Białoruskiego brała udział w operacji Lublin-Brześć (1944).
22 czerwca 1944 roku został mianowany zastępcą głównego dowódcy wojska polskiego, a w październiku został wysłany do Moskwy, na studia do Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego im. K. E. Woroszilowa.
Do Polski Berling wrócił w 1947 roku i wkrótce został szefem Akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego (1948-1953). Od 1953 roku, po odejściu do dymisji, Z. Berling pracował w służbie państwowej: był zastępcą ministra w Ministerstwie państwowych przedsiębiorstw rolniczych (państwowych gospodarstw rolnych) (pol. Ministerstwo Państwowych Gospodarstw Rolnych, 1953-1956) i rolnictwa (pol. Ministerstwo Rolnictwa, 1956-1957), Generalny Inspektor łowiecki w Ministerstwie Gospodarki Leśnej (pol. Ministerstwo Leśnictwa, 1957—1970). W 1963 roku wstąpił do PORP. Odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari; 2 Order Lenina; Order Przyjaźni Narodów (09.10.1973), Medal „Za obronę Moskwy”.
Zmarł 11 lipca 1980 roku w Warszawie (PRL). Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie.